Bazylika Św. Teresy w Lisieux to rzymskokatolicki kościół, sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus, będące jednym z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych we Francji. Rocznie nawiedza ją blisko dwa miliony ludzi.
Święta Teresa urodziła się 2 stycznia 1873 r. w Aleçnon we Francji jako ostatnia z dziewięciorga dzieci Zelii Guerin i Ludwika Martin beatyfikowanych w roku 2008). Jej ojciec był zegarmistrzem, matka zaś koronkarką. Rodzice byli ludźmi pobożnymi i doświadczonymi przez cierpienie – wcześniej stracili już czwórkę dzieci. Okazało się, że i Teresie grozi śmierć, gdyż matka nie mogła jej karmić. Po kilku miesiącach prawie zagłodzonym dzieckiem zajęła się wiejska kobieta, u której mała Tereska spędziła pierwszy rok swojego życia. Po powrocie do domu krótko cieszyła się bliskością mamy. Zelia zachorowała na raka i zmarła 28 sierpnia 1877 roku. W listopadzie rodzina przeprowadziła się do domu wuja Izydora w Lisieux w Normandii.
Gdy Tereska skończyła 8 lat, rozpoczęła naukę w szkole klasztornej sióstr benedyktynek. Rok później jej starsza siostra Paulina wstąpiła do karmelu. Później uczynią to trzy następne. W 1884 roku przystąpiła do pierwszej spowiedzi i komunii św. i chwilę tę nazwie potem „Pierwszym pocałunkiem Jezusa dla duszy”.
Po skończeniu 15 roku życia Teresa postanowiła wstąpić do zgromadzenia karmelitanek, spotkała się jednak z racji na wiek i wątłość zdrowia z odmową ze strony władz zakonnych. Mimo piętrzących się trudności Teresie udało się w końcu zrealizować pragnienie – 9 kwietnia 1888 r. wstąpiła do karmelu w Lisieux. Rok później – 10 stycznia rozpoczęła nowicjat i otrzymała imię Teresa od Dzieciątka Jezus. 24 września 1890 r. złożyła swoje śluby zakonne. W lutym 1893 r. została mistrzynią nowicjatu. Powierzając jej w tak młodym wieku tę funkcję władze zakonne doceniły Teresę za duchową dojrzałość i świętość życia.
Na przełomie 1894 i 1895 roku św. Teresa odkryła tzw. małą drogę, czyli, że słabości musi powierzyć Bogu, sama zaś powinna szuka nie wielkości, lecz umniejszać się, by Bóg mógł ją całkowicie napełnić sobą. W styczniu 1895 roku Teresa zaczęła pisać swój pierwszy tekst autobiograficzny. Tak powstało sześć cienkich zeszytów zwanych „Rękopisem A”; później wejdą one w skład opublikowanych po śmierci „Dziejów duszy”. W tym samym mniej więcej czasie napisała znaną dziś pieśń „Żyć miłością”. W drugiej połowie 1896 roku powstaje kolejny tekst zwany „Rękopisem B” – również i on znajdzie się w „Dziejach duszy”. Wszystkie trudy wcześniejsze związane z życiem religijnym i posłudze w klasztorze okazały się niczym wobec choroby – zaawansowanej gruźlicy. Objawy choroby – wysoka gorączka, kaszel i krwotoki – pojawiły się w kwietniu 1897 roku.Podczas ataków Teresa odczuwała zbliżającą się śmierć, jednak dopóki starczyło jej sił, starała się wypełniać zakonne obowiązki. Podejmuje także pracę nad kolejnym tekstem zwanym „Rękopisem C”; zawarła w nim m.in. strofy o miłości dla innych ludzi.
Na dwa miesiące przed śmiercią została umieszczona w szpitalu. Jeszcze przed śmiercią mówiła „Trzeba cierpienia doznać, aby je zrozumieć” i obiecała, że z nieba będzie zsyłać na ziemię „deszcz róż”. Stąd potem ten właśnie motyw będzie dominować w ikonografii świętej – artyści będą ją przedstawiać jako pogodną, uśmiechniętą zakonnicę z różami. 30 września 1897 r. umarła w ekstazie miłości do Jezusa.
Rok później opublikowano jej rękopisy w tomie „Dzieje duszy”. Święta Teresa stworzyła doktrynę teologiczną i duchową, którą zaakceptowano w różnych środowiskach na całym świecie. Kontynuowała drogę swojej wielkiej imienniczki św. Teresy z Avili.
Czczona jest jako patronka misji, gdyż w ich intencji ofiarowała Bogu wszystkie doznane cierpienia. Czczona jest jako druga, obok św. Joanny d’Darc, patronka Francji oraz patronka Meksyku.
29 kwietnia 1923 papież Pius XI ogłosił ją błogosławioną, 17 maja 1925 – świętą, a 14 grudnia 1927 – główną patronką misji. 19 października 1997 w Niedzielę Misyjną papież Jan Paweł II nadał jej tytuł Doktora Kościoła. Wspomnienie liturgiczne św. Teresy przypada na 1 października. Najczęściej przedstawiana jest w ikonografii z różami bądź kwiatami. Relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus peregrynują po całym świecie. W 2005 roku (od 1 maja do 15 sierpnia) były w Polsce.
Relikwie Teresy spoczywają w relikwiarzu w kaplicy kościoła pod jej wezwaniem w Lisieux; relikwiarz ten jest darem papieża Piusa XI. W miasteczku można zwiedzić dom rodzinny Teresy, kaplicę klasztorną z salą pamiątek oraz Bazylikę św. Teresy.
Kościół w stylu rzymsko – bizantyjskim, został zainspirowany bazyliką Sacré-Cœur w Paryżu. Budynek jest wzniesiony na planie krzyża łacińskiego, z jedną nawą i z transeptem. W centralnym miejscu znajduje się kopuła. Wewnętrzna przestrzeń nie jest podzielona na nawy boczne, a strop nie jest podparty kolumnami. Ściany wewnętrzne bazyliki pokryte są licznymi mozaikami. W bazylice znajduje się osiemnaście ołtarzy, ofiarowanych przez różne narody jako wota. Świątynia może pomieścić ponad cztery tysiące ludzi.
Krypta została ukończona w 1932 krypta przywołuje tajemnicę życia duchowego św. Teresy. Ma ona 50 m długości i 30 m szerokości. Na wystrój pomieszczenia składają się marmury oraz mozaiki w stylu Exposition des Arts Decoratifs z 1925, przedstawiające sceny z życia patronki: chrzest, pierwsza komunia, cudowne uzdrowienie, zaangażowanie w życie religijne, śmierć.
