Historia Kalwarii Pakoskiej

Pakość to bar­dzo stara miej­scowość, której prawa miejskie nadał król Kazimierz Wielki w 1359 r. Dziś znana, głów­nie z ist­niejącej tu Kal­warii Pakoskiej, zwanej także Jerozolimą Kujaw­ską.

Początki Kalwarii Pakoskiej sięgają 1628 roku, chronologicznie jest więc drugą, po Zebrzydowskiej, Kalwarią w Polsce. To jedyne i niepowtarzalne zjawisko kulturowe na terenie województwa kujawsko-pomorskiego a także żywy pomnik wiary i kultu Męki Pańskiej. Tu jest przechowywana i czczona największa cząstka Relikwii Krzyża św. w Polsce.

Według źródeł, które w przypadku Kalwarii Pakoskiej wypowiadają się w sposób jednoznaczny, pomysł utworzenia w Pakości Nowej Jerozolimy pochodzi od proboszcza tego miasta, księdza Alberta Kęsickiego.

Pomysł takiej formy pobożności od razu spodobał się właścicielom miasta tak bardzo, że podarowali własne tereny, na których dokonywała się celebracja. Darowizna dotyczyła zarówno miejsc, na których znajdowały się krzyże, wraz z otaczającymi je placami, jak i wolnych przejść między poszczególnymi stacjami.

Budowa kaplic kal­waryj­skich trwała ponad 60 lat, kościoła i klasz­toru 6 lat. Obec­nie Kal­waria obej­muje 24 kaplice i kościół Ukrzyżowania. Podzielona została na dwie drogi procesyjne: Drogę Poj­mania i Drogę Krzyżową. Zarówno kaplice jak i kościół prezen­tują styl barokowy.

W celu zapewnienia ochrony prawnej fundacji, a także by otrzymać zatwierdzenie tej formy kultu, ksiądz Kęsicki zwrócił się do arcybiskupa gnieźnieńskiego, który to, dokonawszy oceny przypadku i skontrolowawszy dokumenty darowizny, oficjalnym pismem datowanym 5 marca 1631 roku, potwierdził fundację Kalwarii w Pakości. W ciągu pierwszych 4 lat istnienia kalwarii jej jedynym budowniczym, promotorem i opiekunem był ks. Albert Kęsicki. Sytuacja zmieniła się wraz z przybyciem do Pakości Zakonu Braci Mniejszych Reformatów.

Cel Kalwarii

Celem Kal­warii było przede wszyst­kim roz­wijanie nabożeń­stwa Męki Pań­skiej, umac­nianie wiary, wzmożenie poboż­no­ści, okazywanie Jezusowi Ukrzyżowanemu wdzięcz­no­ści za łaskę odkupienia i zbawienia. W obec­nej dobie nasza Kal­waria Pakoska speł­nia jesz­cze jedno zadanie — na tym świętym miej­scu począw­szy od 1992 spo­tykają się corocz­nie dzieci i młodzież z całej Pol­ski, by swoim śpiewaniem i graniem wiel­bić Boga stwórcę całego wszech­świata. Spo­tykają się na Festiwalu Piosenki Religijno — Ekologicz­nej w Pako­ści. Patronem Festiwalu jest św. Fran­ciszek z Asyżu, ogłoszony przez Ojca Św. Jana Pawła II w 1979 r. Patronem Ekologów. Obraliśmy go patronem Festiwalu dlatego, że jest naszym Zakonodawcą, naszym Ojcem Duchowym, a my opiekunami Kal­warii, Jego duchowymi dziećmi.

Topografia Kalwarii Pakoskiej

Założenie topograficzne Kalwarii Pakoskiej w sposób pośredni opiera się na topografii Miejsc świętych w Jerozolimie (usytuowanie ostatnich stacji Drogi Krzyżowej na wzniesieniu, most na Cedronie itp.). Na kalwarię składa się 26 stacji, w tym dwa kościoły − klasztorny św. Bonawentury i Ukrzyżowania.

Uczestniczący w obchodach kalwaryjskich pątnicy biorą udział w celebracjach w następujących kaplicach i kościołach:

  • Wniebowstąpienie Pańskie
  • Ogród Oliwny
  • Judasz
  • Wniebowzięcie NMP
  • Potok Cedron
  • Brama Jerozolimska
  • Annasz
  • Pożegnanie z Matką
  • Wieczernik
  • Kajfasz – Więzienie
  • Piłat
  • Herod
  • Włożenie Krzyża
  • Pierwszy upadek
  • Spotkanie z Matką
  • Szymon z Cyreny
  • Weronika
  • Drugi upadek
  • Płaczące niewiasty
  • Trzeci upadek
  • Obnażenie z szat
  • Przybicie do Krzyża
  • Kościół Ukrzyżowania
  • Zdjęcie z Krzyża
  • Grób Pański
  • Kościół św. Bonawentury

Media

Adres

Nasz Adres:

88-170 Pakość, Kalwaria Pakoska

Telefon: