Miasto biskupie Passau (Niemcy) jest od dawna centrum życia religijnego dla Bawarii i Austrii. W 1611 r. biskup arcyksiążę Leopold przeniósł z Austrii do swego miasta rezydencjalnego obraz Matki Bożej z czule obejmującym ją Dzieciątkiem, dzieło Łucasza Cranacha starszego, jednego z najwybitniejszych malarzy niemieckich, wykonane zapewne po roku 1537.

Znakomite malowidło spodobało się dziekanowi katedry w Passau, Margrabiemu baronowi von Schwendi. Dlatego polecił wykonać dla siebie dwie kopie i jedną z nich umieścił w drewnianej kaplicy na terenie swego ogrodu u stóp dzisiejszej góry Mariahilf. Po serii objawień Matki Bożej zdecydował się w 1622 r. przenieść kaplicę z obrazem na górę i udostępnić ją dla wszystkich wiernych. Ze względu na duży napływ pielgrzymów musiał on już w 1624 r. rozpocząć budowę kościoła, która trwała do 1627 r. Budowniczym był mistrz Francesco Garbanino, zapewne z kręgu artystów messyńskich, którzy wtedy przynosili do Bawarii barokową sztukę. Ten nowy kościół szybko stał się ulubionym sanktuarium, które od 1631 r. było obsługiwane przez kapucynów z sąsiedniego hospicjum i z klasztoru w Passau. Oni to uczynili Mariahilf centrum pielgrzymkowym dla środkowej i południowo-wschodniej Europy, zwłaszcza – dzięki wzywaniu Matki Bożej pod tym imieniem podczas odsieczy Wiedeńskiej w 1683 r.

Mariahilf stała się istotną częścią kwitnącego kultu maryjnego okresu baroku. Powstały setki siostrzanych sanktuariów, przede wszystkim Amberg/Oberpfalz (Górny Palatynat), Innsbruck (tam znajduje się oryginał obrazu M.B. Łukasza Cranacha), Wiedeń i Monachium.

Mimo, że wezwanie “Mariahilf” (Maryjo pomóż!) w czasie obrony przed nawałnicą turecką szczególnie często było używane a także Marcus Aviano, kapucyński kaznodzieja ludowy, oddał tę batalię pod jej opiekę, takie zwracanie się do Matki Bożej zawsze pozostało nacechowane problemami ludzkiej egzystencji. Potwierdzają to niezliczone relacje o cudach, wota i pieśni, które zostały spisane przez Prokop z Templin, poety maryjnego Zakonu Kapucynów. Stąd ludzie wszystkich warstw społecznych i z różnych regionów, w licznych grupach pielgrzymowały do Mariahilf, do czasu aż po upływie półtora wieku (150 lat) w okresie oświecenia i sekularyzacji, kiedy to pielgrzymki zostały ograniczone, a w końcu praktycznie zlikwidowane.

Klasztor

Schody pielgrzymie

Obiekt nie ma rozległych wymiarów ani wystawnej architektury. Jest to raczej bogato rozczłonkowany kompleks budynków, który w wyśmienity sposób wykorzystuje położenie na górze. Dzięki temu Mariahilf jest również pod względem estetycznym pięknym sanktuarium, do którego pielgrzym dochodzi przede wszystkim drogą po schodach pielgrzymich. Ta “niebieska drabina” prowadzi jako zadaszony ciąg schodów od miasta Passau nad rzeką Inn na szczyt góry. Pielgrzymi idąc po stopniach z modlitwą na ustach przybliżają się do miejsca Łaski w szczególnie wzruszający sposób.

Wnętrze kościoła jest skromne, a jednak bogate w perspektywę, dostosowane do potrzeb pielgrzymek. Trzyprzęsłową nawę przełamują w przęśle wschodnim niskie ramiona krzyża. Z tyłu wznosi się prezbiterium oddzielone pilastrami i półkolistym stopniem. W zachodnim przęśle mieści się chór organowy. W nawie głównej ściany są podzielone przez toskańskie pilastry powiązane gzymsem, który otacza też i prezbiterium.

Wnętrze kościoła, jego powiązanie z całościowym planem i perspektywicznie bogatym zarysem, koncentruje się na złoconym głównym ołtarzu (powstały w 1719r.; przebudowany w 1862, 1910 i 2005 r.) z Łaskami słynącym Obrazem Matki Bożej w pośrodku. Boczne figury na ołtarzu przedstawiają św. Sebastiana i św. Rocha. Oprócz Obrazu Matki Bożej godnym podkreślenia jest także tzw. lampa cesarska, ufundowana przez cesarza Leopolda I. z okazji zawarcia związku małżeńskiego w Passau w 1676 r., wykonana przez augsburskiego złotnika Łukasza Langa.

W ramionach krzyża znajdują się dwa boczne ołtarze w stylu późno rokokowym z 1774 r. Sygnowane przez Berglera obrazy przedstawiają: Nawiedzenie św. Elżbiety przez Matkę Bożą (strona prawa) i Zdjęcie z Krzyża (strona lewa). W głównej nawie znajdują się barokowe figury św. Franciszka z Asyżu, brata Konrada z Parzham, św. Antonigo z Padwy i św. Jana Nepomucena.

Monstrancja (1628)

Ołtarz główny z Cudownym Obrazem

Znakiem sławy tego Sanktuarium są dary wotywne z czasu wojen tureckich, turecka broń, która dostała się w ręce cesarskiego wojska w czasie odsieczy wiedeńskiej w 1683 r. Również liczne obrazy wotywne oraz powstały z wielu darów skarbiec kościelny świadczą o głębokim zaufaniu pielgrzymów i wiernych, które od czterech stuleci pokłada lud w to Sanktuarium Mariahilf oraz o nadziei we wstawiennictwo Matki Bożej, która budzi się przez spotkanie z tym wyjątkowym jej Obrazem.

Znaczące jest również wyposażenie starej zakrystii, dziś Muzeum Sanktuaryjne z późnomanierystyczną szafą i skarbcem sreber: kielich Lamberga, monstrancja z 1628 r., srebrne kandelabry (lichtarze), ampułki na wino i wodę do mszy św., kadzielnica.

W naszych czasach kult maryjny w “Mariahilf” okazuje się więzią jedności dla całej Europie, więzią, która swoimi korzeniami sięga przeszłości, a w historii okazała swą wielką moc. Dla własnego pożytku do tej Wiary musi sięgać także współczesność.

Także stróżowie Sanktuarium, od roku 2002 członkowie Zakonu Paulinów z Polski, ukazują tę drogę

źródło: oficjalna strona internetowa

Media

Adres

Nasz Adres:

Mariahilfberg 3 94032 Passau